ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ-του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Θεσσαλονίκης «Η ΕΝΟΤΗΤΑ»

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ

ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Η ΕΝΟΤΗΤΑ»

              ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

            Η δημοπράτηση των 17 Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ), δεν αποτελεί έμπνευση της σημερινής Κυβέρνησης της ΝΔ, ούτε μόνο της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι υποχρέωση της χώρας μας που απορρέει από τις κατευθύνσεις τις ΕΕ, όπως εξειδικεύονται στο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΕΣΔΑ) και στην συνέχεια στον Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΠΕΣΔΑ), που για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας προβλέπει την κατασκευή τριών (ΜΕΑ), δύο (2) στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης και μία (1) στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, η οποία ήδη βρίσκεται σε λειτουργία.

Αναμφισβήτητα το πρόβλημα της αντιμετώπισης των αποβλήτων είναι αντικειμενικό.

Όμως η αστική οπτική για την διαχείριση των αποβλήτων, παρά τις διαβεβαιώσεις όλων των αρμοδίων ότι έχει σαν στόχο την προστασία του περιβάλλοντος, τελικά αποβλέπει στην ανάδειξη των αποβλήτων σε πόρους ικανούς να προσελκύσουν και να εξασφαλίσουν το αναγκαίο ποσοστό κέρδους, για τα κεφάλαια που λιμνάζουν αναξιοποίητα και στη συνέχεια να αποτελέσουν πρώτη ύλη για την επικερδέστερη δραστηριότητα άλλων κλάδων της καπιταλιστικής οικονομίας.

Σε αυτή τη λογική υποτάσσεται και η θετική γνωμοδότηση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) της Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ) του Ανατολικού Τομέα Θεσσαλονίκης, για να υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά την πολιτική στήριξης της επιχειρηματικότητας, στον τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων, αφού αυτή αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες στις δράσεις της.

Το αληθές των παραπάνω παραγράφων αποδεικνύει η αναφορά στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ),  στο σημείο που περιγράφει την λειτουργία της ΜΕΑ Ανατολικού Τομέα Θεσσαλονίκης, ότι «το βασικό προϊόν της ΜΕΑ θα είναι απορριμματογενές καύσιμο» και ότι αυτή κατά την λειτουργία της « θα έχει αυτοματοποιημένη ευελιξία ώστε να μπορεί (περιστασιακά και όποτε κρίνεται αναγκαίο) να μετατρέπεται σε μονάδα μηχανικής βιολογικής επεξεργασίας με παραγωγή compost (λειτουργία compost).

Συνεπώς η λειτουργία των ΜΕΑ, στον ανατολικό και τον δυτικό τομέα της Θεσσαλονίκης, οι οποίες θα κατασκευαστούν με σύμπραξη του Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), άρα με δαπάνη πολλών εκατομμυρίων ευρώ δημόσιου χρήματος και θα αποδοθούν για εκμετάλλευση, επί δεκαετίες, στους ιδιώτες «επενδυτές», καμία σχέση δεν έχουν με την προστασία του περιβάλλοντος, όπως προβάλλουν οι Κυβερνήσεις και οι Διοικήσεις της Περιφέρειας και πολλών Δήμων.

Αντίθετα θα λειτουργήσουν ανταγωνιστικά και σε βάρος της επαναχρησιμοποίησης και της διαλογής στην πηγή, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό του απορριμματογενούς καυσίμου θα παράγεται από ανακυκλώσιμα υλικά, οι δε κίνδυνοι που θα προκύψουν για τη Δημόσια Υγεία από την καύση του βασικού τους προϊόντος (RDF- SRF) από τις μεγάλες βιομηχανικές  μονάδες (βλέπε ΤΙΤΑΝ), που έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για την αγορά του, έχουν εξασφαλίσει σχετική άδεια και για την καύση και για την αύξηση των ποσοτήτων καύσης του βασικού αυτού προϊόντος των ΜΕΑ, θα είναι ανυπολόγιστες, από την έκκληση στερεών αλλά και καρκινογόνων αέριων ρύπων (Διοξύνες, Φουράνια).

Άρα η πολυδιαφημιζόμενη «κυκλική οικονομία», στην διαχείριση των απορριμμάτων, στην ουσία προσφέρει δωρεάν καύσιμη ύλη στις μεγάλες βιομηχανίες, απαλλάσσοντάς τες από ένα σημαντικό ποσοστό του κόστους της λειτουργίας τους. Σε περίπτωση μάλιστα που στις ΜΕΑ οι μελέτες κατασκευής τους δεν προβλέπουν επαρκείς χώρους αποθήκευσης του βασικού  προϊόντος της παραγωγής τους (βλέπε ΜΕΑ ανατολικού τομέα), τότε κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αποκλείσει την πιθανότητα να επιδοτούνται οι βιομηχανίες για να το απορροφούν.

Η Διοίκηση του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Θεσσαλονίκης «Η ΕΝΟΤΗΤΑ» εναντιώνεται στην  εμπορευματοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων, την μετακύλυση του οικονομικού της κόστους στις πλάτες των Δημοτών μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη, το «χαράτσι» ταφής και την προωθούμενη λογικοφανή, αλλά επικίνδυνη προσέγγιση, «πληρώνω όσο πετάω».

Εναντιώνεται στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών καθαριότητας των Δήμων, στις συμπράξεις του Δημόσιου και ιδιωτικού Τομέα και στις συμβάσεις παραχώρησης των ΜΕΑ στους ιδιώτες «επενδυτές».

Θεωρεί ως λύση έναν ολοκληρωμένο κεντρικό σχεδιασμό για την διαχείριση των απορριμμάτων, μία αποκλειστικά Δημόσια διαχείριση, με κριτήριο τον βέλτιστο συνδυασμό αφ΄ ενός του κόστους και αφ΄ ετέρου της προστασίας της Δημόσιας Υγείας και του περιβάλλοντος και με μοναδικό στόχο, το αποτέλεσμά της να συμβάλλει στην ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των λαϊκών νοικοκυριών. Λύση όμως που θέλει συνολικά άλλο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, άλλες κυβερνήσεις και εντελώς διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας.